एक शिक्षकको ज्यान गयो, नौबुँदेमा हस्ताक्षर भयो, बाँकीले रमाइलो पाए

काठमाडौं – “शिक्षक आन्दोलन सकियो!” भन्ने खबर सुन्नासाथ धेरैले राहतको सास फेरे। तर राहतको त्यो सासमा लुकेको थियो एक शिक्षकको मृत्यु, एक पत्रकारको आँखाको क्षति, र हजारौं विद्यार्थीको समयको बलिदान। आन्दोलनले देशभरको ध्यान खिच्यो, शिक्षामा सुधारको आवाज उठायो, तर अन्त्यमा के प्राप्त भयो? न विधेयक, न ठोस नीति। प्राप्त भयो त केवल सरकारसँग गरिएको नौबुँदे सहमति— जुन कागजमा त छ, तर कार्यान्वयनको ग्यारेन्टी छैन।

यस आन्दोलनमा सहभागी भएका शिक्षकहरूले सडक ओगटेका थिए। उनीहरूले आँसु बगाए, चिच्याए, बोले— “शिक्षामा राजनीति हटाऊ!” तर आन्दोलनको अन्त्यमा थोरैले सेल्फी खिचे, चिया खाए, काठमाडौंबाट घर फर्किए, अनि फेसबुकमा लेखे— “जय शिक्षक आन्दोलन!”

आन्दोलनको राजनीतिकरण भएको भन्दै धेरैले आलोचना गरेका छन्। कतिपयले भने आन्दोलनलाई ‘स्टेज शो’ को संज्ञा दिए। स्टेजमा नाच, गान, भाषण, जादू देखाइयो। शिक्षकको आक्रोश साँचो थियो, तर व्यवस्थाको ‘मेन्युप्लेसन’ अझै सशक्त देखियो।

विद्यार्थीहरूले परीक्षाको समय गुमाए, पढाइको निरन्तरता टुट्यो। अभिभावकहरू अन्योलमा परे— “अब हाम्रा छोराछोरी पढ्ने कि घरमै बस्ने?” सरकारी विद्यालयहरूले विद्यार्थी गुमाए, निजी विद्यालयहरूले भर्ना पाए।

सरकार मौन छ, शिक्षक नेतृत्व सन्तुष्ट छ, तर भविष्य चाहिँ फेरि पनि प्रश्नचिन्हमा अल्झिएको छ।

यो आन्दोलनले एउटा यथार्थ उजागर गर्‍यो— शिक्षकको आवाजले आन्दोलन सुरु गर्न सक्छ, तर प्रणालीको मुस्कानमा त्यो आवाज हराउन सक्छ। ज्यान गुमाउने शिक्षकलाई श्रद्धाञ्जली दिँदै, बाँकीलाई कागजमा हस्ताक्षरको तस्बिर मिल्यो। परिवर्तनको सपना फेरि पनि रणनीतिक कागजभित्र हरायो।