“कर्फ्युको छायाँमा बोल्दै गरेको वीरगञ्ज”

आज म आफैँसँग डराइरहेछु।
घण्टाघरले कहिले
मेरो समय गन्थ्यो,
आज उसले
मेरो आँसु गन्दैछ।

मैस्थानका गल्लीहरूमा
मेरा हाँसो अझै अड्किएका छन्,
तर अलखियाको हावामा
मेरो सास भारी छ।

सडक सुनसान छन्,
ढोकाहरू मौन छन्,
बालबालिकाको हाँसो
कर्फ्युको छायाँमा हरायो।
बाहिरको हिंसा रोकियो होला,
तर मनभित्रको डर
अझ गहिरो हुँदैछ।

आदर्शनगरका आमाहरू,
तिमीहरूका जागा आँखा
मेरो रातको पहरा हुन्।
छपकैया, नागवास्थान—
तिमीहरू मेरा घाउ हौ,
तर मेरा आफ्नै घाउ।

हिजो म कस्तो थिएँ
सम्झनुहोस्—
मन्दिर र मस्जिद
मेरो दुवै हात थिए।
अजान र घण्टी
मेरो एउटै धड्कन।

धर्मले मलाई
कहिल्यै चिरा पार्न खोजेन।
गीता र कुरान
मेरै छातीमा
सँगै सुत्थे।
मलाई दुखाएको
धर्म होइन,
तिमीहरूको रिस हो।

म पुरानो वीरगञ्ज हुँ—
जहाँ मान्छे
पहिले छिमेकी हुन्थे,
जात र नाम
पछि मात्र आउँथ्यो।
आज म दुखेको छु,
किनकि
म तिमीहरूबाट
टाढिँदैछु जस्तो लाग्छ।

तर अझै आशा छ।
यदि तिमीहरूले
मेरो घाउमा
ढुङ्गा होइन, माया राख्यौ भने,
म फेरि उस्तै हुनेछु—
शान्त, सहनशील,
आफ्नै आँसु
आफैँ पुछ्ने।

आउनुस्,
वीरगञ्जका बासिन्दा,
आज हात उठाएर होइन,
हात समातेर बोलौँ।
घाउ भएको छाती सम्हालौँ,
सहरको आँसु पुछौँ।

म तिमीहरूको आफ्नै हुँ—
तिमीहरूको
वीरगञ्ज।
  रचनाकार :- गदी